Bezpieczeństwo dzieci w sieci

            Internet jest dzisiaj źródłem wymiany informacji, rozrywki, nauki i pracy.
Za pośrednictwem Internetu nie wychodząc z domu możemy zrobić zakupy,
czy komunikować się z ludźmi na całym świecie. Oprócz tych dobrych stron Internet niesie
za sobą wiele niebezpieczeństw zarówno dla dorosłych, młodzieży, a tym bardziej dzieci. Młodzież i dzieci często nieświadomi są niebezpieczeństw jakie niesie za sobą Internet. Pomimo tego, że organizowanych jest coraz więcej akcji oraz kampanii na temat bezpieczeństwa w sieci, w dalszym ciągu bardzo dużo młodych ludzi oraz dzieci nie wie jak bezpiecznie korzystać z zasobów Internetu. Ważne jest aby uświadamiać dzieci
o niebezpieczeństwach jakie czyhają w sieci, a także ustalić z nimi odpowiednie do wieku zasady.

            W Internecie możemy znaleźć oprócz pozytywnych treści, wiele takich, które
są nieodpowiednie dla dzieci i młodzieży, które mogą mieć negatywny wpływ na ich rozwój
i psychikę. Do szkodliwych treści zazwyczaj zalicza się: treści pornograficzne, treści promujące przemoc i okrucieństwo, treści promujące zachowania autodestrukcyjne, treści dyskryminacyjne. Oglądając treści nieodpowiednie dla wieku mogą powodować występowanie wysokiego poziomu negatywnych emocji oraz zaburzać prawidłowy rozwój,
a także obniżać poczucie bezpieczeństwa. Nieodpowiednio dobrane bajki bądź gry powodują nasilenie się agresji, desensytyzacji czyli utraty wrażliwości na realną przemoc wobec innych ludzi. Dzieci uczą się wrogich zachowań wobec innych ludzi, lekceważenia ich praw oraz tego, ze jedynym sposobem na rozwiązywanie problemów jest używanie siły. Stają się mniej wrażliwe na krzywdę innych i mniej chętnie niosą pomoc. Oglądając brutalne treści, wyrabiają w sobie przekonanie, że agresja i przemoc to coś normalnego. Coraz częściej dzieci i młodzież wycofują się z rzeczywistego świata zabawy i kontaktów społecznych. Uciekają w wirtualny świat gier, zaniedbują obowiązki, aktywność fizyczną, dotychczasowe zainteresowania, a nawet zaniedbują takie czynności jak jedzenie czy sen. W skrajnych przypadkach może doprowadzić do uzależnienia. Pojawiają się także zmiany w sferze fizycznej: zaburzenia wzroku, trwałe wady kręgosłupa, zwiotczenie mięśni, anemia, zaburzenie rytmów dobowych. U dzieci i młodzieży może wystąpić również tzw. padaczka ekranowa wywołana przez intensywne, szybko zmieniające się bodźce świetlne emitowane przez ekran. Natomiast odpowiednio dobrane treści i aktywności mogą mieć pozytywny wpływ na rozwój społeczny, emocjonalny, moralny i poznawczy dzieci i młodzieży.

            Obecnie zarówno dorosłym jak i dzieciom ciężko wyobrazić sobie dzisiejszy świat bez Internetu. Dlatego tak ważna jest znajomość niebezpieczeństw jakie "czekają" w Internecie oraz rozmowa na ten temat ze swoimi dziećmi. Jeżeli zgadzamy się na to aby dziecko korzystało z Internetu, musimy ustalić z nim zasady, które zapewnią mu bezpieczeństwo. Zasady te muszą być dostosowane do wieku dziecka. ważne jest też aby co jakiś czas wracać do tego tematu, przypominać zasady. Musimy również wytłumaczyć dzieciom dlaczego wprowadzamy pewne ograniczenia. Dziecko musi mieć świadomość tego, że dbamy o jego bezpieczeństwo, że robimy to dla jego dobra a nie "za karę". Dobry kontakt z dzieckiem, czas na rozmowę i zainteresowanie jego doświadczeniami są niezwykle ważne do rozwoju dziecka. Zapewniają mu poczucie bezpieczeństwa. Dzięki rozmowom będziemy na bieżąco
z doświadczeniami dziecka, poznamy jego preferencje, zobaczymy jego aktywności online, damy mu szansę na pochwalenie się osiągnięciami.

            Poniżej przedstawiam kilka zasad, które warto wprowadzić:
·  Odpowiednie przygotowanie sprzętu,
·  Nauczenie dziecka mądrego korzystania z Internetu,
·  Rozmawiać z dzieckiem i być obecnym w świecie wirtualnym,
·  Wyznaczać jasne granice,
·  Dbać o bezpieczeństwo- dzięki dedykowanym aplikacjom,
·  Treści dostosowane do wieku,
·  Czas korzystania z sieci powinien być ograniczony,
·  Najmłodsze dzieci nie powinny samodzielnie korzystać z wyszukiwarek, portali społecznościowych,
·  Dzieci nie powinny samodzielnie publikować treści w Internecie,
·  Uświadomienie dzieciom aby nikomu nie podawały swoich danych osobowych,
·  Rozmowa na temat ograniczonego zaufania do osób poznanych w Internecie,
·  Okazywanie szacunku innym,
·  Stworzenie katalogu bezpiecznych stron dla dziecka.

                Rodzice często zastanawia się, kiedy pozwolić dziecku grać w gry komputerowe i jak może to wpłynąć na jego rozwój. Są to obawy w pełni uzasadnione, bowiem im mniejsze dziecko, tym bardziej jest ono narażone na negatywne skutki korzystania z gier. Psycholodzy uważają że dzieci do trzeciego roku życia w ogóle nie powinny korzystać z multimediów.

            Dostęp do Internetu to istotny element naszego życia, obecnie każdy znajdzie w nim coś dla siebie niezależnie od wieku. Internet daje nam niemalże nieograniczone możliwości,
a dzieci coraz chętniej i odważniej z niego korzystają. Współcześni rodzice mają bardzo ważne zadanie, a mianowicie posiadać jak największą wiedzę na temat bezpieczeństwa w sieci, aby chronić swoje pociechy przed negatywnymi konsekwencjami wirtualnego świata. Dziecko będzie bezpieczne w sieci wówczas gdy od początku swojej przygody z Internetem będzie miało świadomość korzyści i zagrożeń z nim związanych. Ważne jest przy tym racjonalne i dostosowane do wieku wsparcie rodziców.

                                                                                                   Opracowała: mgr Magdalena Bezdzietny

Bibliografia:
·         Twoje dziecko w sieci. Przewodnik po cyfrowym świecie dla czasami zdezorientowanych rodziców, A.E. Taper, Wydawnictwo Literackie. 2021
·         Bezpieczeństwo w sieci, J. Skórka, K. Skórka, M. Kaim, Wydawnictwo Itstart, 2020
·         https://sieciaki.pl/warto-wiedziec/zasady-bezpieczenstwa
·         https://akademia.nask.pl/publikacje/Dzieci-w-%C5%9Bwiecie-gier-komputerowych.pdf 
·         https://www.dziennikprawny.pl/pl/a/10-sposobow-na-zapewnienie-sobie-bezpieczenstwa-w-sieci

 

Adaptacja dziecka do warunków przedszkolnych

 

      Adaptacja oznacza przystosowanie do nowych warunków, poradzenie sobie, zgodę na zmianę.

Dla niektórych maluchów rozpoczęcie przygody związanej z przedszkolem jest źródłem napięć, strachu, a także obawy przed nowym otoczeniem.

Adaptacja w przedszkolu u większości dzieci trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy.

O jej długości decyduje jednak wiele czynników, między innymi: dojrzałość emocjonalna dziecka oraz postawa rodziców.

W tym ciężkim okresie dla dzieci najważniejsze jest zrozumienie i poczucie bezpieczeństwa.

Dla dzieci jest to nowe miejsce, nowi ludzie, zasady, brak rodziców oraz brak orientacji w czasie.

Fala emocji jaka zalewa dziecko bez wątpienia sięga rozmiarów tsunami.

Dlatego warto pamiętać o kilku zasadach, które ułatwią okres adaptacji dziecka w przedszkolu:

  • opowiedz dziecku o przedszkolu, co będzie w nim robić, kto się będzie nim opiekować i dlaczego tam idzie;

  • życz dziecku dobrej zabawy w przedszkolu, miłego dnia, zachęć do aktywnego udziału w zabawach, zajęciach. 

  • unikaj komunikatów, które budują strach albo przekonanie, że przedszkole to nieprzyjemne,  groźne miejsce: ,,Nie bój się”, ,,Przykro mi, ale muszę iść”, ,,Dasz sobie radę”, unikaj smutnego,  rozżalonego tonu – staraj się przenieść na dziecko entuzjazm, pozytywne emocje, radość;

  • ustal porę dnia, kiedy odbierzesz dziecko np. ,,przyjdę po obiadku'';

  • dotrzymuj umów, nie oszukuj np. ,,Pójdę do auta i zaraz wracam” – dziecko wierzy w słowa wypowiadane przez rodziców;

  • stwórz poranną rutynę: dzięki temu unikniecie wielu stresów, dziecko będzie wiedziało co zaraz nastąpi i będzie na to lepiej emocjonalnie przygotowane, możecie np. żegnać się zawsze w ten sam sposób ,,Przytulas, piąteczka, buziak i czas na świetną zabawę!”

  • nie rozstawaj się zbyt długo;

  • postaraj się zachować spokój- nie krzycz, nie odrywaj go od siebie i nie pozwól, by zobaczyło, że wahasz się, czy zostawić je w przedszkolu;

  • zaufaj nauczycielowi.

 

Warto uczyć dziecko samodzielności - tego, co mu się w przedszkolu przyda i pomoże poczuć się pewniej:

  • korzystać z toalety;

  • mówić, jak ma na imię i nazwisko;

  • zgłaszać potrzeby (mówić, że coś boli, jest zimno itp.);

  • używać łyżki i widelca przy jedzeniu;

  • zdejmować i ubierać podstawowe części garderoby.

 

Adaptacja ma olbrzymie znaczenie, ponieważ jest to mechanizm, z którego korzystamy przez całe życie.

Każde dziecko ma indywidualną ścieżkę rozwojową, każde musi przejść przez okres adaptacji w nowym środowisku, otoczeniu.

To od nas, dorosłych w dużej mierze zależy, jak długo on będzie trwał.

Wszyscy pragniemy, aby wychowywane przez nas dzieci były szczęśliwe, wesołe, mądre, dobre, kochane i kochające.

Dlatego też tak bardzo ważna jest współpraca rodziców z nauczycielem w życzliwej i pełnej wzajemnego zaufania atmosferze.

Mamy więc nadzieję, że z Państwa pomocą uda nam się taką atmosferę stworzyć dla dobra naszych przedszkolaków.

 

 

Źródło:

1. Książka pt. ,, Kolorowy potwór idzie do przedszkola'' autor Anna Llenas;

2. Konferencja Froebl- od adaptacji do relacji- droga do wychowawczego sukcesu;

3. Blog – artykuł o adaptacji dzieci w przedszkolu https://panimonia.pl/.

 

 

 

Logopedyczne wsparcie w przygotowaniu dzieci do prawidłowej mowy

 

 

Język w życiu dziecka pełni wiele niezastąpionych funkcji- ważna rolę.

Jedną z nich jest znaczenie języka jako narzędzia komunikacji. Już od lat najmłodszych należy kształtować aparat artykulacyjny dziecka,  by w przyszłości zagadnienie jakim jest komunikacja dziecka - było w sposób lekki i przyjemny realizowane przez ucznia. Problematyka ta powinna wiązać się  z jak najwcześniejszą pomocą dzieciom z różnorodnymi zaburzeniami mowy.   W obrębie logopedii warto podjąć szybkie działania, które mają na celu wykrycie nieprawidłowości między innymi w budowie aparatu artykulacyjnego oraz ewentualnych wad wymowy. Odpowiednio wcześnie podjęte działania oraz profilaktyka pozwolą na szybsze zorganizowaniu terapii dla dzieci potrzebujących.

W przypadku dzieci uczęszczających na zajęcia logopedyczne ze specjalistą  - ważne jest, aby ćwiczenia były wykonywane również w domu. Od tego zależna jest skuteczność terapii.

Ćwiczenia logopedyczne można wykonywać także w domu ,celem przygotowania aparatu artykulacyjnego do prawidłowej mowy. W ten sposób stymulujemy ogólny rozwój dziecka, a w tym przypadku zwłaszcza mowy. Najważniejszym aspektem jest  dostarczanie dziecku odpowiednich wzorców,  a także bodźców do działania-ćwiczenia logopedyczne wykonywane  z dzieckiem

w domu powinny przybierać formę zabawy.

 

Proponowane poniżej ćwiczenia to łatwe zadania dla dzieci, dzięki którym ćwiczymy narządy mowy, a więc język wargi i podniebienia. Są to ćwiczenia przygotowujące do prawidłowej artykulacji głosek (do prawidłowej wymowy); Aby wdrożyć prawidłowe nawyki aparatu artykulacyjnego najlepiej kiedy powtarzamy kilka zabaw codziennie .

 

Ćwiczenia języka:

 

1.     „Głaskanie podniebienia” czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta.

2.     Dotykanie językiem do nosa, do brody, w stronę ucha lewego i prawego.

3.     Oblizywanie dolnej i górnej wargi przy ustach szeroko otwartych / krążenie językiem/.

4.     Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej.

5.     Kląskanie językiem.

6.     Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy maksymalnym otwarciu ust.

7.     Rurka – wargi ściągnięte i zaokrąglone unoszą boki języka.

8.     Język lekko wysunięty opiera się na wardze dolnej i przyjmuje na przemian kształt „łopaty”

i „grota”.

9.     Ruchy koliste języka w prawo i w lewo na zewnątrz jamy ustnej.

10.  Oblizywanie zębów po wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni dziąseł pod wargami. Usta zamknięte.

 

 Ćwiczenia zgodnie z porą roku:

 

1.     Nauka różnicowania toru oddechowego ( wdech nosem- wydech ustami/ nie dłużej jak 3 minuty).

2.     „Kto puka”- ćwiczenia słuchowe : dziecko   z zasłoniętymi oczyma nasłuchuje, skąd dobiega pukanie o podłogę.

3.     „ Moja buzia”- poznawanie siebie i własnego ciała: oglądanie w lusterkach aparatu artykulacyjnego ( usta, zęby, podniebienie, policzki…), rozciąganie poszczególnych partii,

4.     „Magiczne pudło skarbów”- ćwiczenie rozwijające słownik czynny i bierny: losowanie z „pudła skarbów” przedmiotów codziennego użytku- opisywanie ich/ wymienianie jak najwięcej cech

( kolor, kształt, zastosowanie…).

5.      „Przywitajmy  się”- zabawy pantomimiczne: powitanie gestem i słowem.

6.     „Jesienne liście”- ćwiczenie oddechowe/ ćwiczenie warg :dmuchanie kolorowych listków

z papieru zawieszonych na nitkach.

7.      „Jesienne liście”- kolorowanie liści, wieszanie przy pomocy rodzica na nitkach- połączone

 z ćwiczeniem oddechowym.

8.     „Zapachy jesieni”- ćwiczenia oddechowe na leżąco ( nie dłużej jak 2 minuty) połączone

z relaksacją: słuchanie utworu muzyki klasycznej, prawidłowe oddychanie, (rozpoznawanie zapachu olejku aromatyzowanego unoszące się w domu).

9.     „Odgłosy „ciszy””-  ćwiczenie słuchowe: nasłuchiwanie dźwięków

 z otoczenia w absolutnej ciszy- odgłosy z domu, kuchni, stukot obcasa, dzwony kościoła, karetka pogotowia; następnie opowiadanie o nich.

10.  „Śnieżynki”- ćwiczenia oddechowe z użyciem piłeczek ping- pong.

11.   „Zimno wszędzie”- ćwiczenia oddechowe/ ćwiczenia warg (chuchanie, dmuchanie)

z wykorzystaniem śnieżynek papierowych i waty .

12.  „Kto tam?”- zabawa usprawniająca narządy mowy oraz wydłużająca fazę wydechu: naśladowanie odgłosów zwierząt i przyrody przedłużając ostatnią głoskę.

13.  „Na saneczkach”- zabawa logarytmiczna  ( ćwiczenia dźwiękonaśladowcze): poruszanie się

w rytm muzyki, powtarzanie jednakowych dźwięków: szu szu szu, hu hu hu.

14.  „Jaki może być…”- ćwiczenie kształtujące myślenie pojęciowe oraz wzbogacające słownictwo dzieci: dobieranie wyrazów określających przedmiot.

15.  „ Ogrzewamy rączki”- ćwiczenia oddechowe, rozruszanie przepony: dmuchanie ciągłymi oraz przerywanymi strumieniami powietrza na ręce.

16.   „Kurczaczki gubią piórka”- ćwiczenia oddechowe    z wykorzystaniem kolorowych piórek.

17.  „Wycieczka na łąkę”- relaksacja dzieci przy muzyce klasycznej.

18.  ”Bocian i żaba”- ćwiczenia ortofoniczne: tworzenie przez dzieci dialogów zwierząt.

19.  „Łódki”- ćwiczenia oddechowe/ ćwiczenia manualne: kolorowanie papierowych łódek, puszczanie ich do miski z wodą, dmuchanie na nie  ( tor przeszkód, wyścigi łódek ).

20.  „Zapachy wiosny” ćwiczenia oddechowe, wydłużanie fazy wydechu, ćwiczenia motoryki małej: kolorowanie kwiatów przygotowanych przez nauczyciela, zabawy „Wąchamy kwiaty”- wciaganie powietrza nosem, wydychanie ustami.

 

 

Opracowała: mgr Lidia Bloch

 

 

 

Bibliografia:

 

1.         D. Pluta- Wojciechowska „Językowa metamorfoza w ontogenezie dziecka”,

2.         Sołtys- Chmielowicz „Zaburzenia artykulacji”, rozdział I,

3.         I.Jackowska „Buzi gimnastyka w wierszykach”, wyd.Bonami, Poznań 2013 r,

4.         I.Michalak- Widera „Śmieszne minki dla chłopczyka i dziewczynki”, Katowice 2002r,

5.         G.Demelowa „Elementy logopedii” WSiP, Warszawa 1979 r,

6.         G. Jastrzębowska  „Podstawy teorii i diagnozy logopedycznej” Opole 1998,

7.         „Dźwięki naszego otoczenia”- zagadki obrazkowo- dźwiękowe, wyd. Harmonia,

8.         „Odgłosy przyrody”- zagadki obrazkowo- dźwiękowe, wyd. Harmonia,

9.         Historyjki piosenkowo- obrazkowe, wyd. Harmonia,

10.     D.Klimkiewicz, E.Siennicka- Szadkowska „Akademia wzorowej wymowy”,

 

        Kraków 2013 r,

 

 

 

 

"Rodzina jako najważniejsze środowisko wychowania dziecka”

 

Rodzina stanowi dla dziecka najlepsze naturalne środowisko rozwojowe dzięki możliwości otoczenia go indywidualną opieką i zaspokojenia jego potrzeb.

Jedną z podstawowych potrzeb dziecka jest potrzeba życzliwości, ciepła i miłości. Dziecko lepiej i szybciej się rozwija w zakresie sprawności umysłu, sprawności fizycznej i kontaktów społecznych, gdy ma zapewnione poczucie bezpieczeństwa, a więc gdy jest uchronione od lęków i zaburzeń równowagi psychicznej.

Dziecko potrzebuje nie tylko radości i biernej obecności rodziców. Potrzebuje także kontaktu z rodzicami, ich czujności i współdziałania. W okresie niemowlęcym nie zaspokojenie potrzeby kontaktu z dorosłymi powoduje opóźnienie rozwoju psychoruchowego. U dziecka w drugim i trzecim roku życia przy niezaspokojeniu potrzeby kontaktu z rodzicem następuje opóźnienie rozwoju mowy i funkcji poznawczych. Starsze dziecko, którym rodzice aktywnie się interesują, nie może się czuć opuszczone i osamotnione. Dobry kontakt z rodzicami wpływa na kształtowanie się u dziecka pozytywnego obrazu samego siebie oraz obrazu świata, który wydaje się interesujący i ciekawy.

Następną potrzebą dziecka jest potrzeba samo urzeczywistnienia, wyrażająca się u małego dziecka  aktywnością w zakresie poznania i działania. Aprobata i zadowolenie rodziców z osiągnięć rozwojowych dziecka oraz stwarzanie warunków korzystnych dla jego rozwoju stymulują wzrost i rozwój dziecka jako niepowtarzalnej indywidualności. Bardzo ważne jest dawanie dziecku rozumnej swobody i nieograniczanie jego samodzielnych poczynań: „bo się zabrudzi”, „bo więcej zje gdy go nakarmię” Przy ograniczaniu inicjatywy dziecka i wykonywaniu za nie czynności, staje się ono bierne, niesamodzielne, ciągle ogląda się na rodziców, staje się zależne i opóźnione w rozwoju społecznym.

Z potrzebą samo urzeczywistnienia łączy się potrzeba szacunku dla rozwijającej się odrębnej jednostki, jej wysiłków i osiągnięć na miarę wieku rozwojowego. Rodzice zaspokajający tę potrzebę nie krytykują wysiłków dziecka, nie poniżają go i nie naginają siłą do idealnego wzoru, jaki sobie wymarzyli, nie licząc się z indywidualnymi uzdolnieniami możliwościami syna czy córki. Zaspokojenie potrzeby szacunku prowadzi do wytworzenia u dziecka poczucia własnej wartości , wiary we własne siły, pewności siebie, poczucia, że jest się pożytecznym i potrzebnym na świecie.

Ostatnią potrzebą dziecka, która znajduje zaspokojenie we wrastaniu w pełnej rodzinie, jest potrzeba wzoru. Przejawia się ona najdobitniej w okresie, gdy dziecko naśladuje czynności, zachowanie osób z bliskiego otoczenia. Pierwszych wzorów osobowych dostarczają dziecku rodzice. Rodzice są nie tylko rodzicami, ale „wzorami” dla swych dzieci. Dla rozwoju osobowości dziecka są potrzebni oboje.

Począwszy od niemowlęca dziecko w trakcie swego rozwoju psychicznego przejawia szereg potrzeb, które zaspokajają rodzice czy też osoby pełniące rolę rodzicielską. Zaspokajanie potrzeb zależy od uczuciowego ustosunkowania się rodziców do dziecka czyli od postaw rodzicielskich. Zarówno zaspokajanie jak i niezaspokajanie potrzeb wpływa na sposób zachowania dziecka i kształtowanie jego osobowości. Niewłaściwy klimat uczuciowy, czynniki patologiczne w strukturze rodziny oraz w stosunkach między jej członkami stanowią jedną z przyczyn zaburzeń w zachowaniu dziecka.

Na kształtowanie się zachowania dziecka i rozwój jego osobowości wpływają typy postaw rodzicielskich:

-postawa odtrącająca- sprzyja kształtowaniu się u dziecka agresywności, nieposłuszeństwa, kłótliwości, kłamstwa, kradzieży, zachowania antyspołecznego. Może też powodować bezradność ,zastraszenie a nawet reakcje nerwicowe. Przy postawie unikającej kontaktu z dzieckiem może ono być niezdolne do nawiązywania trwałych więzi uczuciowych. Może być niezdolne do wytrwałości i koncentracji  w nauce, nieufne, bojaźliwe, wchodzące w konflikt z rodzicami, ze szkołą. Nadmierny dystans uczuciowy wobec dziecka, nie zaspokajający potrzeby życzliwych uczuć, przynależności i kontaktu z rodzicami powoduje chorobę sierocą.

-postawa nadmiernie chroniąca- może powodować u dziecka: opóźnienie dojrzałości emocjonalnej, społecznej, zależność dziecka od matki, bierność, brak inicjatywy a także zuchwalstwo, zarozumiałość, poczucie większej wartości.

-postawa nadmiernego wymagania, korygowania –sprzyja kształtowaniu się takich cech jak brak wiary we własne siły, niepewność, lękliwość, obsesje, przewrażliwienie, uległość. Mogą powstawać także trudności w szkole czy też w przystosowaniu społecznym.

Akceptacja dziecka przez rodziców sprzyja kształtowaniu się zdolności do nawiązywania trwałej więzi emocjonalnej, do przywiązania oraz zdolności do wyrażania uczuć, a wiec dziecko może być wesołe, przyjacielskie, miłe, współczujące a także dzięki poczuciu bezpieczeństwa- odważne. Gdy rodzice darzą dziecko zaufaniem i swobodą , może być ono zdolne do współdziałania z rówieśnikami, uspołecznione, pomysłowe, bystre, pewne siebie, łatwo przystosowujące się do różnych sytuacji społecznych. Spójność rodziny jest atrakcyjnym, pożądanym i ważnym dla jej członków źródłem. Źródło tej atrakcyjności stanowią związki uczuciowe między małżonkami, rodzicami a dziećmi. W ten sposób zintegrowana rodzina spełnia funkcję zaspokajania potrzeby przynależności uczuciowej czyli pragnienia posiadania osób bliskich, serdecznych, akceptujących. Dobrze spełniane role męża, żony czy rodzicielskie przyczyniają się do tzw. dobrego klimatu co wpływa na lepszą identyfikacje z rolami rodzinnymi i wydatniejszą pracę dla rodziny. W rodzinie zintegrowanej , z właściwie pełnionymi rolami rodzicielskimi i przy postawach rodziców pełnych akceptacji i miłości, dziecko czuje się dobrze, bezpiecznie, jest pewne siebie, ufne wobec rodziców, a także otwarte i ufne wobec innych ludzi.

 

 

Opracowała Sylwia M.

 

Źródła: „Maria Ziemska „Postawy rodzicielskie”